.+*~*+.YuIw@n.+*~*+.

 

 

 

 

 

 

 

 

เธอจะรู้รึเปล่ามีใครที่เค้าอยู่จนเช้าเกือบจะทุกคืน ยังไงก็ไม่หลับ
ตอนกลางคืนก็มี แต่เค้าที่ต้องนอนน้อยทุกค่ำคืน
คนนั้นคือฉันเองดึกป่านนี้ยังร้องเพลง
จะข่มตาให้นอนเท่าไหร่ก็ยังคงตื่น
 ตื่นด้วยความรัก
ความรักที่มีนั้นล้นอยู่ในใจ
*เพราะตอนนี้ฉันคิดถึงเธออีกแล้ว
ทำไมคืนนี้มันช่างยาวนาน ช่างทรมาณหัวใจ
ก็อยากจะรู้ว่าเธอคิดถึงกันบ้างไหม
และอยากจะรู้ว่าเมื่อไหร่
ที่ใจของฉันจะยอมเข้าใจว่าเราต้องนอน
เธอจะรู้รึเปล่า
มีใครที่เค้าต้องทนเหงาอยู่ทุกค่ำคืน
แต่เธอก็คงหลับได้นอนสบายทั้งคืน
จนเช้าลืมใครที่เค้ายังฝืนแอบตื่น
คนนั้นคือฉันเอง ดึกป่านนี้ยังร้องเพลง
จะข่มตาให้นอนเท่าไหร่ก็ยังคงตื่น
ตื่นด้วยความรัก
ความรักที่มีนั้นล้นอยู่ในใจ
*เพราะตอนนี้ฉันคิดถึงเธออีกแล้ว
ทำไมคืนนี้มันช่างยาวนาน ช่างทรมาณหัวใจ
ก็อยากจะรู้ว่าเธอคิดถึงกันบ้างไหม
และอยากจะรู้ว่าเมื่อไหร่
ที่ใจของฉันจะยอมเข้าใจว่าเราต้องนอน
ต้องนอนและต้องหยุดพักเรื่องความรักที่มากไป
ยิ่งคิดยิ่งไปกันใหญ่ จะคิดถึงเธอทำไม
และก็เลยไม่รู้ว่าฉันจะหลับได้เมื่อไหร่

== คิดถึง ==

ตั้งแต่ทำงานก่อมะค่อยว่างที่จะ Up space , Hi5 and Facebook เลย

มะช่ายไรหรอก net ที่ทำงานเค้า block คร้า

ทุกวันนี้ใช้ได้แค่ hotmail กะ google เอาะ น่าฉงฉานมาก

พอกลับบ้านก่อมะมีแรงทำไรแล้วนอกจาก นอน นอน และนอน

ต้องตื่นแต่เช้าทุกวันเลยง่ะ รอรถบริษัทมารับถึงที่ทำงานก่อประมาณ7.30 นั่งเรื่อยเปื่อย ฟังเพลงทุกเช้า

รอโรงงานเข้า 8.00 เคารพธงชาติ meeting แล้วก่อทำงาน ทำงาน และทำงาน พอห้าโมงเย็นก่อนั่งรถบริษัทกลับบ้าน

ถึงบ้านกินข้าวแล้วก่อนอน มันช่างเป็นวัฏจักรอุบาทว์เจงๆๆเลย

การได้มาทำงานที่นี่รู้สึกว่าได้อะไรเยอะนะ ทั้งประสบการณ์ด้านการทำงาน การใช้ชีวิตร่วมกับคนหมู่มาก การปรับตัว การทำงานอยู่กับองค์กรใหญ่ๆๆ ฯลฯ

ตอนแรกยังมะชินกะการทำงาน แต่ตอนนี้ เริ่มจะชินซะแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะเงินนะ คงจะออกมานั่งอยู่เฉยๆดีกว่า

การเริ่มต้นใหม่อีกคร้งหนึ่งกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งแล้ว
หลังจากที่กลับมาอยู่บ้านได้สักพักหนึ่งพร้อมกับหางานทำแถวบ้าน
ฉันได้รู้ว่าฉันมีความสุขกับการที่ได้อยู่กับบ้าน กับ My Happy Family
ได้กลับมาอยู่ในบรรยากาศเดิมๆ อากาศดีๆ ความรู้สึกดีๆ
หลังจากที่กลับมาบ้าน ทางบ้านก็ไม่อยากให้ฉันกลับไปโดดเดี่ยวอยู่ที่ กทมอีก
ฉันเลยตัดสินใจที่จะหางานทำที่นี่ เริ่มต้นหางาน ที่แรก สอบ TOT เชียงใหม่
ฉันก็วิ่งเข้าสู้เส้นชัยเหมือนกับคู่แข่งคนอื่นๆ แต่พอผลตัดสินเพื่อที่จะเลือกนักกีฬาตัวจริง
ผลปรากฎว่า ฉันได้เป็นแค่ตัวสำรอง ถามว่าคาดหวังอยากเป็นตัวจริงมั๊ย อะแน่นอนอยู่แล้ว
ถามว่าผิดหวังมั๊ย อะก่อนิดหน่อย ถามว่าเป็นไรมั๊ย ไม่เป็นไร จิ๊บๆๆ ไม่ได้ที่นี่ก็หาใหม่ดิ
แต่วันพระมันไม่ได้มีวันเดียว ฟ้าหลังฝนมันย่อมสดใสเสมอ
ในที่สุดฉันก็ได้งานทำจนได้
การเริ่มต้นชีวิตการทำงานของฉันกำลังจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ฉันรู้สึกดีนะ ที่ฉันไม่ได้ที่ TOT แต่ฉันได้งานที่ใกล้บ้านกว่า
ฉันได้งานที่บริษัท ltec บริษัทในนิคมอุตสาหกรรมลำพูนนั่นแหละ
ตำแหน่งงานวิศวกรคอมพิวเตอร์ ตกใจอยู่เหมือนกันว่าได้ ได้ยังไงเพราะเค้ารับแค่คนเดียว
สงสัยวันสอบสัมภาษณ์ Speak English เว่อออออออไปนิด
แต่อย่างน้อยฉันก็ดีใจนะที่ยังหางานทำได้ ได้กลับมาอยู่บ้าน ได้ทำงานให้สมกับที่เรียนมา
พ่อกะแม่กะพี่จะได้หมดห่วง จะได้สบายใจ ที่ลูกได้งานทำและได้กลับมาอยู่บ้านอีกตะหาก
อีกอย่าง บ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ ไปทำงานรถบริษัมก็มารับ แถมมีค่าข้าวให้อีก หุหุหุ
มีโอทีอีกตะหาก (ความงกบังเกิด) แต่ยังไงฉันก็ต้องเข้าไปพบเจอกับสังคมใหม่ๆ คนใหม่ๆ
และงานใหม่ งานอาจจะหนักก็ได้ อาจจะเครียดมากก็ได้ อาจจะมีอะไรอีกหลายๆอย่างที่ฉันจะต้องเจออีก
และฉันคิดว่าฉันจะต้องอดทนและทำให้ได้
ฉันคิดว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการกอบโกยยยยยยย

ตอนนี้มาใช้ชีวิตอยู่ใน กทม เป็นเวลา 3เดือนครึ่ง ถือว่าสามเดือนนี้ได้ประสบการณ์ชีวิตอะไรมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการใช้ชิวต การอยู่ร่วมกับคนอื่นที่มาจากต่างพ่อต่างแม่

การตัดสินใจเลือกที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง สามเดือนนี้เปนสามเดือนที่เข้ามาทำงาน ตอนนี้ยากจะระบายอะไรหลายๆอย่างลงบล๊อคนี้ แต่มันมากมายจนไม่สามารถเขียบรรยายได้ ตอนนี้รู้สึกเหมือนจะแย่ ณ ขณะนี้ แต่ไม่เป็นไรเราต้องอยู่ให้ได้ เราต้องเข้มแข็ง นี่เป็นเพียงการเริ่มต้น อย่าเพิ่งท้อแท้ และนี่มันยังไม่ใช่ที่สุด และอีกอย่างตอนนี้เรายังอดทนอยู่ได้ รอให้มันถึงที่สุดก่อน การที่ได้รู้อะไรบางอย่างมันช่วยให้เราได้ตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้น และความเกรงใจก็จะน้อยลง การที่เราอยู่ตรงนี้มันไม่ได้หมายความว่าเราอยู่เพื่อกอบโกย การที่เราอยู่ตรงนี้ขณะนี้อยู่มาจนถึงทุกวันนี้เพื่อนอะไรหรอ ก็อยู่เพื่อช่วยเหลือไง แล้วไงล่ะ มีใครเห็นมั๊ย มีแต่พวกที่จะเอาแต่หน้า ประจบสอพอ ตอนนี้เราอยู่เพราะอยากช่วยเหลือ แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมาคืออะไร มันคุ้มมั๊ยกับการที่อยู่ตรงนี้ บ่อยครั้งที่ลังเลในการตัดสินใจที่จะไป แต่สุดท้ายก็ไม่ไปเพราะอะไรล่ะ เพราะเราให้ใจให้กับมัน แต่สิ่งที่ได้กลับมามันไม่ใช่ เข้าใจ เห็นใจ แล้วจะให่ทำไง รู้สึกว่าจะเขียนวกวน แต่ขอให้ได้ระบาย อย่างน้อยจะได้รู้สึกดี สักวันฉันจะดีพอ และจะต้องดีให้ได้

ต่อจากนี้ไปคงตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้นหลังจากวันนี้

ความรู้สึกตอนนี้คือ เหนื่อย ท้อแต่ไม่ยอมถอยแน่นอนเพราะยังต้องเจออะไรอีกเยอะ คิดถึงพ่อกะแม่นะ คิดเพื่อน คิดถึงมอชอ คิดถึงสมัยเรียนที่สุดแสนจะสบาย ชิววๆๆ