ถ้ากลับไปเป็นเด็กได้อีกก็คงดี
คิดถึงวันที่เรายืนตากแดดกัน เพื่อให้ตัวอุ่นขึ้น
ใครจะรู้ว่าตอนนั้น ใจเราก็อุ่นเหมือนกัน


ที่นี่ อากาศไม่หนาว
เเต่ใจหนาว กว่าที่เราจะรู้ตัวได้ยิ่งนัก

บรรยากาศเดิมๆ แต่สถานะเปลี่ยนไป บางทีก็รู้สึกเบื่อๆ อย่างนี้เหมือนกันนะ

อาจเพราะว่าเราไม่ค่อยมีไรได้สังเกตเท่าไหร่

ตื่นมา..รีบบึ่งรถไปทำงาน...ทำงาน....กลับบ้าน(บางวันก็ไปต่อที่ไหนซักที่....)

.ปล.บ้านเรายังไม่หนาวนะ ปิ่นไม่ใส่เสื้อกันหนาวไปโรงงาน ใส่แต่เสื้อคลุม...

อ่านแล้วคิดถึงจัง

ใช่เลย ยิ่งช่วงพ่อขับ ตจว. กลางคืน จะเห็นว่าจริงๆ คนขับรถบรรทุกน่ารัก มีโบก มีสัญญาณไฟบอก

บางครั้งแซงไม่พ้น ติดแหง็กอยู่ตรงกลางระหว่งระบรรทุก 2 คัน ก็อุส่าห์ เบี่ยงๆให้

ไม่เหมือน กทม แซงได้แซง แทรกได้แทรก ปาดได้ปาด ไม่เคยมีชะลอให้รถเล็กๆได้ไปก่อน เฮ้อออ

ตอนนี้ เชียงใหม่ก็เป็น ขับไปคูเมืองทียังกะไปผจญสงคราม

ตอนนี้ที่มอ กะลังเตรียมตัว Sport d@y จ้า และก็มีเสียง บึ้มๆ บ้ำๆ ตั้งกะฟ้ายังไม่มืด สงครามปะทัดนี้มีทุกวัน

รักษาสุขภาพจ้า